top of page

De Italiaanse muzikant en kunstenaar Alessandro Casetti (Bagno di Romagna, 1981) verbeeldt met zijn kleurrijke schilderijen metaforisch alle emotionele processen die binnen en buiten ons eigen lichaam plaatsvinden, via de huid. Een huid die, als een geografische kaart, de onontdekte breedtegraden van ons meest intieme en diepe innerlijke zelf vertelt. 

Alessandro Casetti | Untitled 4 | Gemengde techniek | 120 x 100 cm

press to zoom

Alessandro Casetti | Untitled 8 | Gemengde techniek | 120 x 140 cm

press to zoom

Alessandro Casetti | Untitled 1 | Gemengde techniek | 120 x 100 cm

press to zoom

Alessandro Casetti | Untitled 6 | Gemengde techniek | 120 x 100 cm

press to zoom

Alessandro Casetti | Untitled 7 | Gemengde techniek | 120 x 140 cm

press to zoom

Alessandro Casetti | Untitled 9 | Gemengde techniek | 120 x 140 cm

press to zoom

Alessandro Casetti | Untitled 5 | Gemengde techniek | 120 x 100 cm

press to zoom

Alessandro Casetti | Untitled 10 | Gemengde techniek | 120 x 140 cm

press to zoom

Alessandro Casetti | Untitled 11 | Gemengde techniek | 120 x 140 cm

press to zoom

Alessandro Casetti | Untitled 3 | Gemengde techniek | 170 x 125 cm

press to zoom

Alessandro Casetti | Untitled 2 | Gemengde techniek | 120 x 140 cm

press to zoom

Na zijn afstuderen aan het Istituto d'Arte in Sansepolcro, Arezzo, ging hij naar de kunstacademie van Florence, waar hij een jaar studeerde. 

 

Hij experimenteerde met verschillende schildertechnieken, wat zijn vaardigheden verfijnde en, door constant onderzoek, aanmoedigde om de rijke wereld van de figuratieve kunsten verder te verkennen. Muziek gaat hand in hand met kunst en vertegenwoordigt een fossiele brandstof die zijn creativiteit voortdurend voedt. 

Om zijn werk te creëren, gebruikt hij industriële verf, voornamelijk verf op waterbasis en  terpentinebasis, die hij via zwaartekracht op hout of canvas aanbrengt. Door het op de drager te laten drogen, nemen de kleuren verschillende vormen en texturen aan, ze worden dikker, barsten en creëren het effect van craquelé. Het werk gaat daardoor leven. Het effect is als iets oneindig groots of oneindig kleins voor je hebben; een satellietbeeld van een planeet, de scheuren in uitgedroogde aarde, fossielen van oude meren, of misschien, aan de andere kant van het spectrum, de langzame voortgang van schimmel gezien door een microscoop. De macrokosmos en de microkosmos gaan in dialoog, vermengen zich en smelten samen.

Een psychedelische reis die tot doel heeft de aandacht naar binnen te trekken en niet naar buiten. Eén die met de vinger wijst naar de subtiele marges van ons ego. Want juist in dat laatste wordt de wortel geboren van alles wat er uiteindelijk buiten zal gebeuren. Kleurscheuren die uitkomen in een ruimte waar alles oplost, misschien om plaats te maken voor een betere en meer verantwoorde toekomst.

DSC05206.jpg
bottom of page